Naar Huis (de Vierdaagse)
(25 juli 2002, © De Volkskrant)
Vlak na zijn eindexamen liep hij voor het eerst de Vierdaagse, op sandalen en geitenwollen sokken. Samen met een vriend, ongetraind. Ze sliepen bij de paters op het Dominicuscollege, waar hij ooit op school had gezeten. Het jaar daarop emigreerde hij naar Canada.
38 Jaar later is hij terug. Met zijn Britse vrouw. Ze logeren in de Catharinahof bij dominicaner zuster Caspara, een nicht van hem. Een kamer vlak bij de kapel, tussen tachtig nonnen en priesters in ruste. ‘Heer zegen dit huis en allen die hier wonen’, staat op het bord bij de ingang. Ze finishen zonder problemen.
Henk (56) en Angie (54) Koning hadden het thuis in Calgary al jaren over een wandelvakantie in Holland. Familiebezoek gecombineerd met een uithoudingsproef. In april begonnen ze serieus te trainen: twee keer in de week ’s avonds na het werk een rondje van tien kilometer; ’s zondags de Rocky Mountains in voor een tocht van 25 kilometer.
In Canada gingen ze in het weekeinde om zeven uur ’s morgens de deur uit en waren ze na een uur lopen nog niemand tegengekomen. In Nijmegen struikelen ze de eerste dag op het smalle pad richting Elst over andere wandelaars. Die ook nog eens om de haverklap pauzeren. ‘The Dutch, they run for coffee’, zegt Angie. Al na de eerste vijf kilometer zitten ze langs de kant van de weg, zegt Henk: ‘Effe een bakkie en een sigaret.’
De chauffeur van bus 5 die hen iedere morgen om kwart voor zes voor de deur van het rustoord oppikt, zweept zijn passagiers op: ‘Ik heb toch wel een bus met doorzetters, hé?’ Ze redden het dankzij een strak opgelegd regime: half vijf opstaan, stevig ontbijten, tien over zes starten, rond twee uur finishen. Douchen op het logeeradres en om half zes warm eten bij zuster Caspara aan de ronde tafel. Bloemkool, een gehaktbal, vla toe. Om negen uur naar bed, met een aspirientje tegen de spierpijn.
Dankzij de wandelingen in het hooggebergte gaat zelfs de Zevenheuvelenweg op dag drie (885 uitvallers) hen moeiteloos af. Is de serene rust van de Catharinahof de verklaring voor hun succes? Voldoende slaap, beschuitjes met aardbeien, ’s avonds de voeten in een bak water. ‘Wij hoefden alleen nog maar te lopen.’
Vijftigduizend passen per dag. Na vier dagen zijn de voeten vuurrood en de dijen stijf. In hun logeerkamer, de schoenen uit en het Vierdaagsekruis trots op de borst gespeld, halen ze herinneringen op aan wandelaars uit alle windstreken met wie ze onderweg vluchtig contact hadden: een vrouw uit Nieuw-Zeeland die voor de tweede keer meeliep, een Duitser die al voor de 29ste keer kwam, een Fries op klompen, zonder blaren.
Op televisie spreekt de verslaggever van omroep Gelderland vrijdagmiddag van ‘wandelhelden’. De dag erop lopen ze uit met een kilometer of tien. De volgende keer, mijmert Henk, is de Elfsteden Wandeltocht een optie.
Homebound (the Four Days' March)
(July 25, 2002, © De Volkskrant)
It was right after his final exams that he first walked the Vierdaagse (the Four Days' March) on sandals and back-to-basics socks. Together with a friend, without training. They slept with the fathers at the Domicuscollege, where he had been at school. The next year he emigrated to Canada.
After 38 years, he is back again. With his British wife. They are staying at the Catharinahof, with Dominican sister Caspara, who is a cousin of his. A room near the chapel, among eighty retired nuns and priests. "Lord, bless this house and all who live there," it says on the notice at the entrance. They make the finish without any problems.
Back home in Calary, Henk (aged 56) and Angie (aged 54) Koning had been talking for years about a hiking vacation in Holland. A family visit combined with an endurance test. In April, they started training in earnest: a ten-kilometer lap after work in the evening twice a week; on Sundays they went off into the Rocky Mountains for a 25-kilometer walk.
In Canada, they would leave home at seven in the morning during the weekends, and after an hour, they would not have met anybody. On their first day in Nijmegen, on the narrow path heading for Elst, they trip over the other hikers. And they also take a break every other minute. "The Dutch, they run for coffee," says Angie. These are people who, already after the first five kilometers, sit themselves down on the roadside, says Henk: "Just for a cuppa coffee and a cigarette."
The driver on bus 5 who, every morning at a quarter to six, picks them up at the door of the rest-home, is egging them on: "I'm sure this is a bus with go-getters, right?" They succeed thanks to a rigidly imposed regime: getting up at half past four, having a big breakfast, starting at ten past six and finishing at about two o’clock. Having a shower at their guesthouse and a hot meal at sister Caspara’s round table at half past five. Cauliflower, a meatball, and custard for dessert. To bed at nine, an aspirin tablet against sore muscles.
Thanks to the mountain hikes , they even manage to do the Zevenheuvelenweg on day three (885 drop-outs) without an effort. Is the serene tranquility of the Catharinahof the reason of their success? Enough sleep, Dutch rusks with strawberries, feet in a tub of water in the evenings. "All we had to do was walk".
Fifty thousand paces a day. After four days, their feet are burning red and their thighs are stiff. In their guestroom, with their shoes off and the Four-Days-March cross pinned proudly on their chest, they go through their recollections of hikers who had come from every corner of the earth and whom they had briefly met on their way: a woman from New Zealand who had joined the March for the second time, a German who had come for the 29th time, a Frisian on wooden shoes, without blisters.
On Friday afternoon, the reporter of the Gelderland broadcasting station speaks on television about the "heroic hikers". The following day, they finish their hike with a distance of some ten kilometers. Henk is musing that, next time, the Elfsteden Wandeltocht (the Eleven Cities March) may be an option.
