Universiteit overdrijft met nadruk op Engels
(15 juni 2002, © De Volkskrant)
Universiteiten schieten door in het gebruik van het Engels. Die tal kan de overdracht van kennis tussen Nederlandse docenten en studenten bemoeilijken. Dat is een serieuzer probleem dan de vermende slechte beheersing van het Engels, meent Frits Rosendaal.
Wetenschappers moeten op Engelse les, volgens een verslag van een promotie-onderzoek naar het Engels van Nederlandse onderzoekers in Engelstalige publicaties (de Volkskrant, 8 juni). Inderdaad zijn vrijwel alle publicaties in de exacte vakken tegenwoordig in internationale Engelstalige tijdschriften. Het 'Dunglish' van de Nederlandse onderzoeker zou volgens dit onderzoek bij allerlei buitenlandse collegae, waaronder Spanjaarden, Fransen en zelfs Japanners, tot onbegrip en irritatie leiden. Het is moeilijk dit te geloven, vooral wanneer de voorbeelden van foutief Engelse woorden als paragraph (section), agenda (diary) en concept (draft) zijn. Deze woorden treft men zelden aan in publicaties over nanomoleculen, deeltjesversnellers of kunstmatige intelligentie.
Nog bevreemdender wordt het wanneer het over de stijl gaat: Nederlandse auteurs zouden te korte zinnen gebruiken, en hun Engelstalige artikelen hebben niet 'zoals elk goed boek een logische verhaallijn, een prikkelende spanningsboog'. Een wetenschappelijk artikel is echter geen roman waarin we tot het laatste hoofdstuk moeten wachten om te weten te komen dat de butler het gedaan heeft - dat hoort al in de titel te staan. Om uit en onverdachte bron te citeren (How to Write and Publish a Scientific Paper, van R.A. Day): 'Do not keep the reader in suspense (...) An O'Henry surprise ending might make good literature, but it hardly fits the mold that we like to call the scientific method (...) A scientific paper is not literature (...) A scientific paper is not intended to be read. It is designed to be published.'
Het Engels van wetenschappelijke publicaties heeft niets te maken met de taal die in Engeland en de Verenigde Staten gesproken wordt; het is een lingua franca van de wetenschap, zoals eerder het Latijn, het Frans en het Duits dat waren. In de publicaties wordt een specifieke stijl gehanteerd, met een woordenschat van niet meer dan zo'n 1000 woorden. Dit kan iedere promovendus in vier jaar leren. Literair geschrijf wordt ontmoedigd; zo dienen bijvoegelijke naamwoorden niet gekwalificeerd te worden en zo min mogelijk gebruikt te worden (dus 'an increase', en geen 'small increase', en vooral niet 'a very small increase'), worden geen synoniemen gebruikt, en ook geen litaraire zinswendingen, retorische vragen of anderszins.
Dit alles om zo feitelijk mogelijk te schrijven, en om het zo helder mogelijk over te brengen op de Spaanse, Franse en Japanse lezer. In gezamenlijke publicaties met Amerikaanse en Engelse wetenschapsbeoefenaars, waarbij het concept van een artikel vele malen tussen de auteurs heen en weer gaat, blijkt dat zij precies dezelfde criteria hanteren.
Kortom, het onderzoek toont niet veel meer aan dan dat Nederlanders geen perfect Engels spreken. Geen opwindende ontdekking. In de conclusie wordt echter vermeld dat indien zij voor hun wetenschappelijke artikelen professionele vertalers in de arm zouden nemen, hun publicaties in betere tijdschriften gepubliceerd zouden worden, en zij vaker geciteerd zouden worden. Deze gedachte blijkt ook steeds meer post te vatten bij universiteitsbestuurders, die er toe zijn over gegaan een aantal studies gedeeltelijk of geheel in het Engels te doceren, om zo te komen tot 'Yale aan de Rijn' of 'Harvard aan de Amstel'.
Nu is het alleen onaannemelijk dat het imperfecte Engels van Nederlandse docenten het Engels van de studenten tot grotere hoogten zal opstuwen, maar het is zelfs een reële vraag of ons universitair onderwijs hier niet onder zal lijden. Buitenlandse bezoekers, onder wie Engelsen en Amerikanen, kijken ongelovig wanneer zij horen dat wij van plan zijn ingewikkeld concepten door Nederlanders aan Nederlanders in het Engels te laten overbrengen.
En een Amerikaan die recent zijn sabatical year aan de Universiteit van Leiden doorbracht, merkte op: 'Waarom proberen jullie niet Leiden aan de Rijn te worden'?
Frits Rosendaal is als hoogleraar verbonden aan het Leiden University
Medical Center.
University exaggerates with emphasis on English
(June 15, 2002, © De Volkskrant)
Universities are overdoing the use of English. The language may hamper the transfer of knowledge between Dutch teachers and students. That is a more serious problem than the allegedly poor proficiency at English, in the opinion of Frits Rosendaal.
Scientists should attend English classes, according to a report based on a doctoral study into the English language used by Dutch researchers in English-language publications (de Volkskrant, June 8). It is true that, nowadays, nearly all scientific publications appear in English-language periodicals. According to this study, the "Dunglish" used by Dutch researchers leads to a lack of understanding and to irritation. This is difficult to believe, the more so when the instances of wrong English usage involve words such as paragraph (section), agenda (diary) and concept (draft). These words are rarely found in publications about nano-molecules, particle accelerators and artificial intelligence.
Things are becoming even stranger where style is concerned: Dutch authors supposedly use too short sentences, and their English-language articles do not have "as every good book does, a logical plot, a stimulating dramatic line". However, a scientific article is not a novel, in which we have to wait until the final chapter to find out that the butler did it - that should be right in the title. Here is a quote from an unimpeachable source (How to Write and Publish a Scientific Paper, by R.A. Day): "Do not keep the reader in suspense (...) An O' Henry surprise ending might make good literature, but it hardly fits the mold that we like to call the scientific method (...) A scientific paper is not literature (...) A scientific paper is not intended to be read. It is designed to be published."
The English used in scientific publications has nothing to do with the language spoken in England and the United States; it is a scientific lingua franca, as was previously the case with Latin, French and German. In the publications, a specific style is used, with a vocabulary of no more than about 1,000 words. This is what every doctoral student can learn in four years. Literary writing is discouraged; adjectives, for that matter, must not be qualified and used as little as possible (so, "an increase" and not a "small increase" and definitely not "a very small increase" ), no synonyms are used, nor any literary phrasing, rhetorical questions or otherwise.
All this is with the purpose of writing as factually as possible and of conveying things as clearly as possible to the Spanish, French and Japanese reader. In joint publications with American and English scientists, where the first draft of articles goes back and forth between the authors many times, it appears that they use exactly the same criteria.
In short, the study does not reveal much more than that Dutch people do not speak perfect English. Which is not an exciting revelation. Still, in their conclusion, they state that, if they were to hire professional translators, their publications would be published in better periodicals, and they would be quoted from more frequently. This notion appears to become more and more entrenched among university authorities, who have started teaching a number of programs in English so as to establish a "Yale on the Rhine" or a "Harvard on the Amstel".
The fact is that it is not likely that the imperfect English used by Dutch teachers will give a boost to the students' English, but, even worse, it is a real question whether our college education will not suffer as a result of it. Visitors from abroad, including people from England and America, look with incredulity when they hear that we are planning to have Dutch people convey complicated concepts to Dutch people in the English language.
And an American who has recently spent his sabbatical year at Leiden University remarked: "Why don't you try to become Leiden on the Rhine"?
Frits Rosendaal works as a professor at Leiden University Medical Center.
